Alessandra

Selvidad

Accounting Business Management student

Mabuhahy!

Ako si Alessandra Nicole Angusto Selvidad, at ako ay isang estudyante mula sa De La Salle Zobel Vermosa Campus, kabilang sa mga rising entrepreneurs ng Accounting Business Management.

Ang portfolio na iyong nakikita ay para sa aking Pangwakas na Pagtataya sa paksa ng Pagbabasa o Filipino sa Piling Larangan.

Nandito ang lahat ng aking mga pagsusumite at ang aking mga saloobin sa paksa dito at nawa'y magkaroon kayo ng kasiyahan dito.

MGA SULATIN & GAWAIN

Narito ang mga aing sinubmit na mga gawain para sa paksa na Filipino sa Piling Larangan.

Bionote

Si Alessandra Nicole A. Selvidad ay isang taong ulap, kung minsan araw-araw, kung minsan ulan ngunit laging magtataglay ng kanilang pinakamahusay. Isinilang siya sa minamahal na Taguig City noong ika-15 ng Abril, 2005. Si Sandra ay isang mag-aaral sa ABM sa De La Salle Zobel Vermosa Campus na pursigido sa pagtahak ng kursong Interior Design sa Kollehiyo De La Salle Saint Benilde. Kinikilala siya sa kanyang husay sa pag-bake at paggawa ng mga crafts tulad ng pagmold ng clay at pagsasanay sa pag-interior design.

Replektibong Sanaysay

"Pangako"

Mula nang maganap ang pandemya, nakasanayan ko na ang aking kalagayan sa bahay. Nag-aaral mag-isa, walang masyadong kausap, at walang masyadong nangyayari sa buhay. Sa araw-araw, parang humihinto ang oras. Bago magtapos ng Junior High School, pinilit ako ng aking Ama na lumipat ng paaralan, ngunit sa paaralan ng kanyang Alma Mater, ang De La Salle. Hiniling ko na gusto ko lumipat, ngunit mayroon kaming pangako na hindi ako pwedeng bumagsak dahil sa mataas na tuition fee rito, na mahigit doble kumpara sa mga dating kong pinapasukan. Dito, ipinangako ko sa sarili ko na ang aking tanging pagtutuunan ng pansin ang aking pag-aaral lamang, walang barkada, walang gulo, puro pag-aaral lamang. Ngunit nagkatotoo ba ang aking pangako?

Todong kabado ang aking naramdaman nang pumasok ako sa kwarto ko bilang isang face-to-face na estudyante, matapos ang dalawang taong nasa pandemya. Ang unang kong inisip ay mahirap para sa akin makahanap ng mga kaibigan dahil ako ay isang introvert. Ngunit dahil sa pangako ko kay Daddy, hindi ko ito pinansin at sinabi ko sa sarili ko na hindi ito mahalaga. Ang mahalaga ay makapasa ako nang may karangalan.

Nang masulyapan ko ang aming silid-aralan, ang unang bagay na aking narinig at hiniling mula sa aking mga kaklase ay isang malaking ngiti at munting wave, na may kasamang "Hellooo! Welcome to La Salle." Sa kanilang kilos, parang magkakakilala na sila at napakasigla ng kanilang personalidad. Sa aking unang buwan sa La Salle, sa mga klase ng face-to-face, agad akong naging kumportable sa aking kapaligiran. Nawala ang aking kaba at bumalik ang aking tiwala sa sarili upang mag-aral nang mabuti. Pinwesto ako sa likod, kung saan naroon ang mga pinaka-maingay na kilala kong mga tao sa buong mundo. Hindi ko inakala na sila pala ang magiging mga kaibigan ko at pinakamamahal kong mga kasama. Sila ang aking mga kasama sa mga kalokohan, kabaliwan, at pati na rin sa mga seryosong sandali, sila ay nandito upang makinig at magbigay ng payo. Sumwerte ako dahil sila’y rin katulad ko na masipag at matalino sa pag aaral. Sila ang kasama ko sa mga groupworks at mga gawain namin at lumaki lalo ang aking tiwala sakanila.

Ngunit dahil sa aking seryosong pagtitiyaga at sobrang pagpapakapit sa sarili, sa simula pa lang ng aking Senior High School, ay ako'y napagod o naubusan ng lakas. Hindi ko kinaya ang labis na pagsisikap na ginawa ko sa unang semester, at unti-unti ay bumaba ang mga marka ko. Dito ko naramdaman ang pagkawala ng katinuan at ang lungkot dahil palagi kong iniisip ang aking mga pangako. Nawalan ako ng inspirasyon at lakas ng loob upang mag-aral. Dito rin naging magulo ang aking personal na buhay.

Sa mga hirap na aking naranasan at sa pagkawala ng gana hanggang sa aking pagdating sa Grade 12, dito ako nawalan ng pagkabuo bilang isang tao. Ngunit nang makita ko ang aking mga kaibigan, naramdaman ko na hindi ako nag-iisa. Ang aming mga kuwento tungkol sa aming sariling buhay ay nakakakumportable dahil dito ko natutunan na ang buhay ay hindi lamang puro marka. Ito ang mga panahon kung saan nagkakaroon tayo ng mga memorable experiences kasama ang mga taong hindi natin palaging kasama, ngunit sila ang nagpapasaya sa atin sa tuwing magkakasama kami. Naisip ko na hindi man natupad ang aking pangako ngunit nakuha ko ang pinakamahusay mula sa bayad sa tuition sa pamamagitan ng pagkikilala sa pinakamahusay na mga tao sa buhay ko at memorya na hinding hindi ko makakalimutan.

Talumpati

Edukasyon para sa lahat: Pag-access sa dekalidad na edukasyon sa kabila ng kahirapan: Naging epektibo nga ba o hindi ang programang K-12?

Unang-una, ano nga ba ang programa ng "K-12"? Ang K-12 ay isang programa na sumasaklaw sa anim na taon ng primaryang edukasyon, apat na taon ng junior high school, at dalawang taon ng Senior High School upang magbigay ng sapat na panahon para sa paghahanda at pagmumulat ng mga mag-aaral para sa tersyaryong edukasyon, pagtatrabaho, at kolehiyo. Ito ay isang kurikulum kung saan idinagdag ang dalawang taon bago matapos ang pag-aaral sa high school upang mabigyan ng pagkakataon ang mga estudyante na pumili ng kanilang hinaharap na career track. Ang mga tinatawag na "tracks" na ito ay Academic Tracks (ABM, STEM, at HUMMS), Technical-Vocational-Livelihood, Sports, at Arts and Design.

Bilang isang estudyante na bahagi ng unang batch ng K-12 na nakarating mula Kindergarten hanggang Senior High School, naranasan ko ang epekto nito. Sa akin, naging epektibo ang programang ito dahil natanggap ko ang mataas na kalidad ng edukasyon mula sa bawat paaralan na aking pinuntahan. Lalo na't naglipat-lipat ako sa anim na iba't ibang paaralan, at bawat isa ay nagbigay sa akin ng mahusay na edukasyon na nakabatay sa kurikulum ng K-12. Dito, nakatuon ang kanilang pansin sa Math, Wika, Agham, at Pananaliksik, at sa Senior High School, sa Entreprenurship at Financial Literacy.

Ngunit kung itatanong kung epektibo ba ito para sa lahat ng mag-aaral sa Pilipinas, medyo nahihinayangan ako. Ito ay dahil naging kontrobersyal ang pagdaragdag ng dalawang taon sa high school kumpara sa dati na dapat sana ay nasa kolehiyo na tayo. Dahil sa dagdag na dalawang taon, marami ang hindi nakayanan ang dagdag na bayad sa tuition fee para sa karagdagang taon. Subalit, natugunan naman ito hanggang dumating ang pandemya. Sa pagdating ng pandemya, maraming estudyante ang napilitang huminto sa kanilang pag-aaral, maraming pamilya ang nawalan ng trabaho, at muli, lahat ng mag-aaral ay naglipat sa online na pag-aaral.

Sa pagbabalik ng face-to-face na pag-aaral, kinailangan nating muling mag-adjust sa pagaaral, subalit sa antas ng kaalaman na mayroon tayo noong pandemya. Napansin natin na sa panahon ng pandemya, hindi natin palaging maaasahan ang gobyerno na tulungan ang mga kabataan. Ang pinakamalaking tulong nila ay ang pagbibigay ng module sa mga estudyante. Ngunit dahil sila ay bata pa, hindi natin inaasahan na sila ay makakapag-aral nang mag-isa na walang gabay o tagapagturo. Dahil dito, nagkaroon ng gap sa kaalaman ang mga mahihirap. Dahil sa mataas na antas ng pamantayan ng K-12, dito natin nakita na ang mga kabataan ay nahihirapan na makabangon dahil sa kanilang kakayahan noong pandemya. Maaari nating makita na ang isang bata ay nasa grade 5 ngunit hindi pa marunong ng grade 3 math, o nasa grade 7 na ngunit hindi kayang intindihin ang grade 4 na English o wika. Masasabi ko na sa ganitong sitwasyon ay naging epektibo ang K-12, ngunit dahil sa pandemya, hindi ito naging madali para sa lahat ng mga mag-aaral, lalo na ang mga mahihirap.

Kapangyarihan ng pagsusulat

Daang-daang libong tao ang nawalan ng tirahan sa Mindanao dahil sa malawakang pagbaha, ayon sa pahayag ng Department of Social Welfare and Development. Bumuhos ang ulan sa ilang bahagi ng Mindanao, ang pangalawang pinakamalaking isla sa bansa, sa loob at labas ng ilang linggo at pilit na pinaikot ang libu-libong tao sa mga emergency shelter. Ang solusyon dito ay maaaring magsimula sa pagtulong sa pag-employ o pagpapalaganap ng kamalayan upang mas marami pang tao ang makatulong sa mga nangangailangan. Ang pagpapakalat ng impormasyon at pagsusulat ng mga balita o journal ay mga paraan upang maiparating ang pangangailangan ng tulong sa tamang mga tao. Ang pagbubukas ng mata ng marami ay maaaring magresulta sa mas maraming indibidwal na handang magbigay ng kanilang tulong at suporta sa mga naapektuhan.

Akrostik

A - Alam, Dapat alamin muna ang topic o ang nais malaman at isulat bago simulan ang pagsulat.

K - Korek, Dapat tama at may tugma ang nais isulat. Maliit dapat maglaan ng oras sa pagsaliksik sa iba't ibang artikulo upang makuha ang iba't ibang ideya para sa nais isulat.

A - Analitikal, Maging analitikal sa binabasa, bukas isip at dapat sakupin ang lahat ng impormasyon na nakalap.

D - Damdamin, Alamin muna sa sarili kung totoong nais ituloy ang pagsusulat. Dapat mayroong motibasyon at halaga ang nais isulat upang masulat ito nang may magandang kalidad.

E - Edukasyon, Dapat nakakaedukado ang isusulat para magkaroon ng bagong kaalaman ang mga mambabasa at muling maging interesado sa inyong literatura.

Simulan - Simulan ang nais isulat gamit ang inyong pagsaliksik at nakalap na impormasyon.

I - Ilinaw, Ilinaw ang isinusulat. Basahin ito nang ilang beses at isulat ito sa isang lengwahe na maunawaan at mabasa ng lahat sa simple at mabisa na paraan.

K - Kaalaman, Ibahagi ang iyong kaalaman, personal na karanasan, at opinyon ukol sa mga naaangkop at tamang isinulat.

O - Organisasyon, Maging maayos sa pag-organisa ng mga impormasyon at sundan ang mga format ng iba't ibang klase ng sulatin na nais isulat.

N - Nakakaunawa, Kinakailangan ang isinulat ay nakakaunawa. Humingi ng tulong sa ibang tao para sa mga opinyon at "proofreading" upang maunawaan ito ng iba't ibang tao.

G - Ganap, Ganapin ang literatura ng iyong isinulat. I-post, i-publish, o ipakita ito sa iba't ibang tao upang magkaruon sila ng bagong impormasyon mula sa iyong isinulat.

REPLEKSYON

Ang aking repleksyon sa karanasan ko sa klase ng Filipino ay dito ko napansin na marunong akong magsalita ng "street Filipino" ngunit hindi ito ganap na tama sa gramatika at kung minsan ay halo-halo na may mga salitang Ingles. Sa pamamagitan nito, napagtanto ko na kailangan ko pang mag-praktis at pagbutihin ang aking Tagalog. Hindi dapat mawala ang aking kakayahan na magsalita ng wastong Filipino sa pamamagitan ng impluwensiya ng mga taong nakapaligid sa akin na bihasa sa Ingles. Ngunit sa pagbabasa, dito ko muli naisip na kailangan kong sipagan ang paggamit ng ating kultura at lenguahe para sa aking mga pagsusumite. Nakatulong ito sa akin dahil mas lalo akong naging bihasa sa Tagalog at dahil maraming malalim na salita na hindi ko pa maintindihan, dito ako nagkaroon ng oportunidad na pag-aralan ito at mas lalo pang i-enhance ang aking bokabularyo.

Sa aking pananaw, mas kaunti o wala akong nakikita na mga pananaliksik na nakasulat sa ating sariling lenguahe dahil marami ang nagsasabing mahirap itong intindihin at kinakailangan itong maging madaliang basahin para sa lahat. Dahil dito, na-inspire akong lalo na intindihin ang aking binabasa, tulad ng mga aklat sa Tagalog o mga artikulo, nang hindi na kailangang i-translate ito sa Ingles upang maintindihan.